BLOGS

Blog 2. Diny Kiers 12-03-2020

Doorbijten

De oude stoelen moeten nodig eens opgeknapt. Een nieuw stofje komt erop. Wat kan ik me daar op verheugen. Zorgvuldig heb ik het oude patroon overgetekend en alles gemeten en gepast. Ik voel watervrees bij het knippen van de dure stof maar dat is snel overwonnen.

Alles klopt. Of toch niet? De stugge stof trekt en maakt rimpels op allerlei plaatsen. Waarom volgt het patroon de vorm nu niet? Nog eens nameten en alles afspelden, trekken, duwen, doorgaan en weer verder. Driftig steken met die naald. Vingers stram en de duim half doorboord.                                   

Man, man, wat een gedoe. Zweet op het voorhoofd, Zo zit ik ondertussen te worstelen; De omgekeerde stoel op de tafel die met de poten verwikkeld is in de snoer van de lamp erboven.                                                                         

Teleurstelling wordt voelbaar en ik merk boosheid omdat ik niet beter heb gekeken en niet eerder heb ingezien dat de stof eigenlijk wat elastisch moet zijn om het perfect aan te laten sluiten. 

TADAA!!! Zelfkritiek is in opmars.                                                                         

Tijd om afstand te nemen en te kijken naar wat er werkelijk gebeurt. Dat verruimt onmiddellijk.

Ik kan nu, wat ik noem, de perfectionisme-check doen.                                             

Kan ik leven met een rimpeltje meer?

Als ik mezelf te veel dwing voelt het of alles aan mij ook te stug en te krap zit. Mijn huid strak over de kaken en mijn schouders opgetrokken tot aan mijn oren.

In de mindfulnesstraining en nog meer in de compassietraining leren we die lichaamsgewaarwordingen en innerlijke patronen te herkennen en te benoemen. Dat helpt om de angel er uit te halen en alles te versoepelen.   

Ik kan mezelf dan zo doorbijterig bezig zien en moet er ondanks alles toch om grinniken.

Ik besluit het voor nu te aanvaarden en het morgen nog eens opnieuw te bezien. Misschien ga ik soepeler stof kopen of besluit ik toch dat die rimpels erbij mogen horen.                                                                                         

Nou ja…………niet allemáál natuurlijk  😉

 

 Blog 1. Diny Kiers 11-11 2019

Stilzitten als een kikker.  

Eindelijk heb ik mezelf iets gegeven dat ik als kind altijd zo fascinerend vond; een sneeuwbol. Zo eentje die je rond kerst veel ziet. Met een dromerig landschap erin en sneeuw dat als je die wereld even op zijn kop zet daarna weer naar beneden dwarrelt.

Mijn ouders gaven geen geld uit aan zulke “prullaria”, dus ging ik mijn romantisch hart maar ophalen bij de buurmeisjes Tijben. Daar hadden ze meer van dat soort, in de ogen van mijn ouders vast nutteloos, speelgoed maar dingen die wel mijn fantasie prikkelden.

Tijdens het kijken naar dat trage neerdwarrelen van de sneeuw kon ik even wegdromen in een andere wereld.

Nu heb ik een bol met een kikker er in.

In tijden van drukte zorgt mijn chaotische brein af en toe voor rare taferelen. Mijn agenda is namelijk niet altijd mijn beste vriend. Dubbele afspraken? Dat komt voor, evenals het omdraaien van cijfers van data.

Of zoals vorige week gebeurde toen mijn thuisfront mij opbelde in de supermarkt dat er toch echt nu een cliënt voor de deur stond. Zelfkritiek wil door mijn hoofd kwaken en er zitten nog meer venijnige kikkers klaar om op me te springen met schor schaamte- en schuldgekwaak.

Deze kikker in zijn glazen huis zit stil.

Gek genoeg kunnen kikkers dat juist ook heel prachtig. Denken zittend op hun plompenblad niet na over hoe ze net die ene vette vlieg hebben gemist en hoe ze verdorie toch zo stom hebben kunnen zijn en beter op dat andere blad hadden kunnen gaan zitten.

Staat de wereld werkelijk op zijn kop? Wat gebeurt er feitelijk? Kan ik rustig naar al dat opgedwarrelde binnenin mij kijken? Het kalm observeren en me juist even de tijd gunnen? Kan ik de mildheid vinden? Het is immers toch al gebeurd. Ik kan het niet meer veranderen. Ik kan alleen maar invloed hebben op hoe ik er vervolgens mee om ga.

Thuisgekomen heeft mijn cliënt in de praktijkruimte zichzelf een kopje koffie gemaakt en vertelt ze hoe ze in de wachttijd mooi even haar agenda op haar telefoon heeft kunnen bijwerken want dat had ze vanmorgen in de haast nog niet kunnen doen!

Soms veranderen kikkers in een engel op je schouder.